Dünyada kozmik olan birçok farklı mevzu ve bununla irtibatlı olarak birçok farklı başlık var. Bunlardan biri de bağlar. Nihat Alpteki’nin yönettiği, Çiçek Dilligil, Ece Özdikici, Ümit Erlim ve Tuba Oral’ın oyuncu takımında yer aldığı “Geç Kalanlar” irtibata, alakalara, diyalogların içindeki monologlara ve anlatılanla duyulanın ortasındaki kavramlara odaklanıyor. Oyunda ismi olmayan karakterin konutuna (Ümit Erlim) ismi olmayan bir öbür karakter (Çiçek Dilligil) İlah konuğu olarak geliyor. Bu apansız ziyaret, soru sorma sanatı hakkında bize kısa bir ders veriyor. Birinci perdede ise aklımızdaki tek soru şu oluyor: “Doğru soruları sorarak ‘herkes’ her öyküyü dinleyebilir mi?”
Geç Kalanlar
Partneriyle ortasındaki alakayı tanımadığı bir yabancıya anlatırken kendini bulan erkek karakter bağlantılara dair beklentilere, söylenenlere ve en kıymetlisi söylenmeyenlere bir portal oluşturuyor. Dünyadaki boşanma istatiklerine baktığımızda irtibat meselelerinin sadakatsizlikten daha çok hisse sahibi olduğunu görüyoruz. Bu noktada oyunun ele aldığı metaforlar, herkesin kendinden doğal olarak bir şeyler bulabileceği çeşitten işleniyor.
Geç Kalanlar
Oyunun ikinci perdesinde ise erkek karakterin eşi olarak ikinci bayan karakterle (Ece Özdikici) tanışıyoruz. Bu bağlamda bir çiftin tabir yerindeyse irtibat anatomisine şahitlik ediyoruz. Romantik bir bağlantıyı yürüten iki partnerin birbirleriyle kurdukları bu dinamik bize sevginin domine ettiği münasebetlerde bile beklentilerin spektrumda epey farklı yerlerde var olabileceğini bir kere daha kanıtlıyor.
Geç Kalanlar
Oyunun ivmesi süratle değişirken aslında bir irtibat kanalının nasıl katmanlandığına şahit oluyoruz. Üçüncü bayan karakterin (Tuba Oral) meskene gelmesiyle pişmanlık, suçluluk, duyar ve her şeyden değerlisi empati temaları devreye giriyor. Oyunun sonunda ise hissettiğimiz duyguyu tek cümle anlatabiliyor. Ya artık ya da hiç.
