Şehir hayatı hızlanırken konutlarımız küçülüyor, takvimler doluyor, temas azalıyor. Günün sonunda kapıyı kapattığımızda ise birçok vakit bizi sessizlik karşılıyor. Tahminen de tam bu nedenle, son yıllarda pek çok meskende bir çift meraklı göz ve huzurlu bir mırıltı var. Kediler çağdaş hayatın karmaşası içinde gösterişten uzak fakat derin bir eşlik sunuyor. Dünya genelinde artan kedi sahipliği sırf bir tercih değişikliğine işaret etmiyor, değişen ömür alışkanlıklarını, yalnızlıkla kurduğumuz ilgiyi ve “ev” kavramına yüklediğimiz manası da görünür kılıyor. Uzmanlara nazaran bu artış süreksiz bir eğilim değil, kentleşen dünyada insanların daha sade, daha istikrarlı ve daha uyumlu bir birlikte yaşama arayışının doğal bir sonucu. 17 Şubat Dünya Kediler Günü vesilesiyle kedili meskenlerdeki artışı kıymetlendiren Dr. Burcu Çevreli, modern ömrün ruh halini ve kedilerin bu denklemdeki yerini şu sözlerle özetliyor: “Araştırmalar, kedi sahibi olmanın gerilim ve tasayı azaltabildiğini, yalnızlık hissini hafiflettiğini ve genel ömür doyumunu artırabildiğini gösteriyor. Daha küçük meskenler, daha ağır iş hayatları ve daha hudutlu toplumsal temasın olduğu bir dünyada kediler, sessiz lakin güçlü varlıklarıyla çağdaş insanın hayatında kalıcı bir yer edinmeye devam edecek. Tahminen de bu yüzden, çağdaş dünyanın karmaşası içinde en çok gereksinim duyduğumuz şey koltuğun ucunda sessizce bekleyen o yumuşak istikrar noktası.”

Miu Miu

Kediler ve Ruh Sıhhati Ortasındaki İlişki
Bilimsel çalışmalar, kedilerle kurulan temasın beyinde dopamin ve serotonin salgısını artırarak gerilim düzeyini düşürdüğünü, sakinlik ve memnunluk hissini güçlendirdiğini ortaya koyuyor. Uzun soluklu epidemiyolojik araştırmalar ise kedi sahiplerinin, kardiyovasküler hastalıklara bağlı vefat riskinin daha düşük olduğunu gösteriyor. Kan basıncının dengelenmesi, gerilim hormonlarının azalması ve bağışıklık sistemini destekleyen biyokimyasal süreçler bu alakanın fizyolojik boyutunu oluşturuyor. Ruhsal açıdan bakıldığında ise kedi sahipliğinin telaş ve depresyonla gayrette destekleyici bir rol üstlendiği vurgulanıyor. Araştırmalar, hayvan sahiplerinin daha yüksek benlik hürmetine, daha olumlu bir öz-algıya ve daha düşük yalnızlık seviyesine sahip olduğunu gösteriyor. Bilhassa yalnız yaşayan bireylerde, gençlerde ve ileri yaş kümelerinde kedilerle kurulan bağın güçlü bir “amaç duygusu” yarattığı ve toplumsal izolasyonu besbelli biçimde azalttığı belirtiliyor. Bu tabloyu destekleyen datalardan biri de Human Animal Bond Research Institute (HABRI) tarafından yürütülen araştırmalar. Kurumun paylaştığı anket sonuçlarına nazaran, aile tabiplerinin yüzde 87’si evcil hayvanların hastalarının ruh hali üzerinde olumlu tesirleri olduğunu söz ediyor. Uzmanlar, kedilerle kurulan bu güçlü bağın sürdürülebilirliğinin lakin sorumlu hayvan sahipliği anlayışıyla mümkün olduğunun altını çiziyor. Gerçek ve yaşa özel beslenme, nizamlı veteriner tabip denetimleri, fizikî ve zihinsel gereksinimlerin karşılanması, inançlı hayat alanlarının oluşturulması ve hayat uzunluğu bakım sorumluluğu bu yaklaşımın temel ögeleri ortasında yer alıyor. Bu noktada, sorumlu sahipliğin sırf ferdî bir hassasiyet değil bilimsel, etik ve sistematik bir süreç idaresi gerektirdiği de vurgulanıyor.