Tasarımcı Zeynep Erol için mücevher, bedelli taşlardan çok anlatılan kıssayla mana kazanıyor. “Yaşama Sevinci” koleksiyonu ise aynaya bakma yüreği, kırılganlıktan doğan güç ve her şeye karşın hayata tutunma hali üzerine kurulu şahsî bir manifesto niteliği taşıyor.
“Yaşama Sevinci” epeyce güçlü, neredeyse manifesto üzere bir isim. Bu koleksiyon sizin için nasıl doğdu?
“Yaşama Sevinci” koleksiyonum Türkiye’nin ve dünyanın içinden geçtiği bu sıkıntı süreçten doğdu diyebilirim. Her gün ümitsizliğe ve daha da karamsar olmamıza sebep olan haberlere uyanıyoruz… Beşerler gülmeyi, kendilerini uygun hissetmeyi unuttular neredeyse. Negatif bir akıntıya kapılmış giderken, dışarıda olup tüm bitenlere karşın içimize bakarak hayat yolculuğumuzdaki uygunlukları ve güzellikleri görmeyi, onları yakalayıp beslemeyi tercih etmeyi yaratmak istedim.
Bu koleksiyonda hayatın izleri, yüzleşmeler, kayıplar ve içsel diyalog merkezde. Mücevheri bir söz alanına dönüştürebilmek sizin için ne tabir ediyor?
Takı ve heykel benim iç hesaplaşmalarımı, iç ve dış seyahatlerimi söz ediş biçimlerim. Kimi insan müzik söyleyerek, kimisi dans ederek ya da kitap yazarak kendini tabir eder; ben ise takı üzerinden sanatımı ve kendimi söz etmeyi seçtim.
“
“Bu koleksiyon hepimize aynaya baktıkça kendimizde gördüklerimizle hissettiklerimize sadık kalarak istikrar yaratma gayesini güdüyor.”
Koleksiyondaki her modülün tek ve eşsiz olması, bugünün sürat ve tüketim kültürüne şuurlu bir karşı duruş mu? Mücevhere yüklediğimiz “benzersizlik” kavramını nasıl tekrar tanımlıyorsunuz?
Tüm koleksiyon ve sergilerimde tek ve biricik dizaynlar yapmayı bilhassa tercih ederim, çünkü hepimiz biricik değil miyiz? Esasen sürüm işine girdiğin anda iş sanat olmaktan çıkıyor ve ticari bir dert ile üretilmiş olan özelliğini yitirmiş mücevherler silsilesine dönüşüyor. Olağan bu da bir yol, hiçbir yanlışı yok lakin benim yolum değil. Bilhassa son yıllarda tüketme suratına yetişilmiyor, durum böyleyken ben de özel mücevherlerimi ve heykellerimi yaratmaktan büyük keyif alıyorum.
Ayna, bu koleksiyonun en güçlü sembollerinden biri. Bu simge, tasarımlarınızın özünde bir gerçeklik alanı mı, yoksa bir yanılsama mı?
Ayna, bu koleksiyonumun ana materyali. Eşlikçisi de elmas. Her iki malzemeyi bu koleksiyonda kardeş yaptım, vakit zaman bu iki gereç birbirine karışıyor yani gerçek mi yanılsama mı karıştırabiliyorsunuz. Bu durum natürel kendi iç dünyanızda, o anda olduğunuz ruh haliyle çok ilintili.
“İstediğin kadar süsle, gerçeklerden kaçamadığın yerdir ayna” diyorsunuz. Bu cümle koleksiyonun kalbi üzere. Sizce insan kendini en çok ne vakit sahiden görür?
Gerçeklerden hiçbir vakit kaçamazsınız, uzaklaşmak ve görmek istemeyerek vakit kazanırsınız lakin eninde sonunda yüzleşmeye mecbur olursunuz. Ben, bahis o raddeye varmadan kendini yakala diyorum ve bunu her an yap diyorum. Takını taktın mı ayna aslında üstünde… Ona her baktığın an bir diğer suret görebilirsin, kendine ne kadar dürüst olursan o kadar şifa bulabilirsin, güzellik de gayreti. Burada da elmaslar devreye giriyor.
Elmas bu koleksiyonda klasik manasından farklı bir yerde duruyor. Elması bir statü sembolünden çok kavramsal bir gereç olarak ele almak sizin için ne tabir ediyor
Bütün koleksiyonlarımda olduğu üzere gereçler hep anlatmak istediğim kıssanın eşlikçileridir ve bu koleksiyonumda da elmas statü sembolünden çok uzakta. Büsbütün ayna gerçeğinin öbür yüzünü temsil etse de takı yahut mücevher temasının özü olan güzellik kavramına seni bağladığı için var.
Koleksiyonda yer alan gümüş ayrıntılı bronz heykel, “Yaşama Sevinci”nin anlatısını nasıl tamamlıyor? Onu bu seçkiye dahil etme fikri nasıl ortaya çıktı?
Sergimin özeti olan “Lotus Kadın” heykelim en güç koşullarda, bataklıkta dahi açabilen bir güzelliği temsil ediyor. Kırılgan, narin ve güzel fakat bir o kadar da güçlü, derin ve “ben varım, buradayım” diyen sizi üst çeken güzellik.
Bu koleksiyon, tıpkı vakitte güç vakitlerde hayata tutunma haliyle de ilgili. Sizce mücevher, insanın ruh halini dönüştürme gücüne sahip mi?
Mücevher benim ellerimde bir sanata dönüştüğünde ruh halimi de dönüştürür, takana da birebir duyguyu verir, rastgele bir süs eşyası yahut şıklık değil, o artık sanatsal ve güçlü bir tabirdir. Burada o değeri veren, pahalı taşlar yahut altının gramı değildir, dizaynın gücü ve anlatılan öykünün sözüdür.
“Yaşama Sevinci”ni takan birinin aynaya baktığında ne hissetmesini istersiniz? Bu koleksiyon kimlere sesleniyor?
Bu koleksiyon hepimize aynaya baktıkça kendimizde gördüklerimizle hissettiklerimize sadık kalarak istikrar yaratma maksadını güdüyor.
Bir gün bu koleksiyona geri baktığınızda neyi hatırlamak istersiniz?
İleride bu koleksiyonuma dönüp baktığımda şunu sorgulamak isterim; ne kadar yol aldım, o gün bunları yaparken neredeydim, bugün neredeyim? Geçen vakti gerçek değerlendirdim mi, tecrübelerimi ruhumla güzelleştirebildim mi?
“
“Tüm koleksiyon ve sergilerimde tek ve biricik dizaynlar yapmayı bilhassa tercih ederim, çünkü hepimiz biricik değil miyiz?”
Bugün mücevher sizin için daha çok vakitsiz bir nesne mi, yoksa periyodun ruhunu taşıyan bir anlatı aracı mı?
Bence her ikisi de. Hem ömrün o anını anlatan bir kalıcılık, periyodun eşlikçisi hem de zamansızlığın sembolü, moda kaygısından çok uzak sanat yapıtları.
Lüks kavramı sizin dünyanızda nasıl tanımlanıyor?
Benim için sağlıklı olmak bir lüks mesela, hayatın her anından şuurlu olarak keyif alabilmek bir lüks, bu farkındalıkla şükran duymak bir lüks. Anıları olan nesneler kıymetli. Sanatsal tabirler anıları da birlikte getirdiği için çok değerli lüksler mesela.
Bu koleksiyon sizin şahsî seyahatinizde nasıl bir eşik? “Yaşama Sevinci”nden sonra Zeynep Erol’un içsel seyahatinde sırada ne var?
Her koleksiyonumda olduğu üzere bu da ferdî seyahatime eşlik eden bir anlatı. Bir günlük üzere. Sırada neler var ben de merak ediyorum çünkü bu hiç bitmeyen bir seyahat.
ELLE Türkiye Mart 2026 sayısından alınmıştır.
