Yazı: İrem Öz
Fotoğraflar: Gülşah Alan
Türkiye’de dans son yıllarda süratle dönüşürken, bu değişimin gerisinde hem yetenekleri hem de kararlılıklarıyla öne çıkan isimler var. Profesyonel dansçı, eğitmen ve koreograf Gülşah Alan da bu isimlerden biri.
Bize kısaca kendinizi tanıtabilir misiniz?
26 yaşındayım. Profesyonel dansçı, eğitmen ve koreografım. Dans hayatıma 2014’te Türkiye Dans Federasyonu’nun yapmış olduğu dans müsabakaları ile başladım ve Türkiye 1.liği ve 2.liği elde ettim. Daha sonrasında mesleğimi diğer tarafta ilerletmeye karar verip eğitmenliğe başladım. Edis, Manifest, Zeynep Bastık, M Lisa, Murat Dalkılıç, İrem Derici, Derya Uluğ, Demet Özdemir ve daha birçok farklı isimle çalışıp koreograflık yaptım ve sahnelere çıktım. Birçok büyük marka ile de bir arada işbirliklerim ve reklam çekimlerim oldu. Aktüel olarak Elements of Dance Company’de “Ladies Style” ismiyle derslerime devam ediyorum ve koreograflık yapıyorum.
Dans öykünüz nasıl başladı?
14 Yaşında YouTube’da Selena Gomez’in bir dans görüntüsünü gördüm ve o an “dans etmeliyim” dedim. Daha evvel hiç dans eğitimim yoktu ancak o görüntüyü gördüğüm an bir şey hissettim ve kendi kendime o koreografiyi öğrendim. 15 yaşında da konutumun yakınındaki bir dans okuluna başladım. Daha sonrasında da hiçbir vakit dans etmeyi bırakmayarak bugünlere geldim.
Kariyerinizdeki kıymetli adımları bizimle paylaşabilir misiniz?
Öğrenci olduğum okulda asistanlık teklifi geldi ve daha sonra eğitmen oldum fakat içime sinmeyen şeyler vardı ve okuldan ayrılma kararı aldım. Aslında mesleğimin birinci kırılma noktası buydu. Sonrasında Elements of Dance ve Enes Abdulla ile tanıştım. Eğitmen oldum, profesyonel dansçılık yaptım ve şu anda da koreograflık yapıyorum. Uygun ki konfor alanımdan çıkıp yeni bir adım atmışım diyorum. 19 yaşında aslında kendim için çok büyük bir karar verip kendime yeni bir yol çizdim ve uygun ki yapmışım diyorum. Büyük bir kapı kapandı sanırsınız fakat aslında çok daha büyük bir kapıyı açmış olursunuz. Hayat bana bunu öğretti.
Dansa birinci başladığınız vakitle Türkiye’de dansın şimdiki halini karşılaştırabilir misiniz?
11 sene evvel dans etmeye başladım ve yıllar geçtikçe ülkemizde dansa verilen değerin arttığını gözlerimle gördüm. Pandemiyle birlikte başlayan sonrasında da Big5 yarışıyla devam eden bir gelişme var. Dansa olan bakış açısı, meslek olarak da yapılabileceği farkındalığı arttı herkeste. Daha da güzel yerlere, hak ettiği kıymeti göreceği bir pozisyona geleceğini düşünüyorum.
Sizce Türkiye’de dansı daha ileriye nasıl götürebiliriz?
Amerika’yla kıyasladığımızda, evet ortada çok büyük bir fark var. Lakin fırsat verilirse aslında Türkiye’de çok fazla yetenekli dansçı ve koreograf var. Vizyonlarımızın yurtdışına da açılabileceğini düşünüyorum. Bakış açısı biraz değişmeli bence. Esasen yavaş yavaş küresele açıldık ve bunun daha da büyüyeceğini düşünüyorum. Edis ile Sunny Hill Festival’de sahne aldık mesela ve en âlâ sahne gösterilerinden biriydi, diye geri dönüşler aldık. Biraz daha fırsat verilirse Türkiye’deki dansçı ve koreografların çok uygun projeler çıkarabileceğini düşünüyorum.
Türkiye’de bayan dansçı olmak size nazaran nasıl bir tecrübe?
Türkiye’de bayan olmak çok sıkıntı bir şeyken bayan dansçı olmak daha da sıkıntı. Bakış açısı, niyetler daima farklı oluyor. Lakin bu yeniden bizim elimizde. Dansın bir meslek değil hobi üzere görünmesi her şeyi geri atıyordu ancak bu durum vakitle değişti, yalnızca hobi değil meslek olarak da yapılabileceğini yavaş yavaş görmeye başladı herkes. Sıkıntı lakin imkansız değil. Biz bayanlar her şeyi başarabiliriz ve kimsenin sevdiğimiz şeyi vazgeçirmesine müsaade vermemeliyiz. Buradan tavsiyem diğerlerinin ne dediğini, düşündüğünü değil sizin ne istediğinizi düşünün. Beşerler konuşur, daima konuşacaklar ancak bunun bizi etkilemesine müsaade vermemeliyiz.
Dansa başlamak isteyen lakin çekinen bireylere bir tavsiye vermek isteseniz bu ne olurdu?
Dans etmek 7’den 70’e herkeste memnunluk hormonu salgılamasına neden oluyor bence. Çok mu mutsuzsun, berbat bir gün mü yaşıyorsun, bir buçuk saatlik bir dans dersinde bunları unutuyorsun ve bir bakıyorsun ki gülmeye başlamışsın. Çok garip ve açıklanamayan bir his bence. Tutku da diyebilirim. Herkesin hayatında bir defa bile olsa bir dans dersi alması gerektiğini düşünüyorum, esasen o dersten sonra ne demek istediğimi herkes anlar. Korkmalarına gerek yok, evet onları anlıyorum zira ben de geriliyordum lakin sonrasında dansın özgürleştirici olduğunu fark ettim. Yetenek, bunun yüzde 10’luk bir kısmını kapsıyor yalnızca. Dans edin! Evet başta zorlanabilirsiniz lakin devam eder bırakmazsanız, hayatınızı çok farklı bir tutkuyla ve değişik bir hisle yaşamaya başlayacaksınız.
