Lena Dunham geri döndü. Ancak bu sefer bir adım geride duruyor, sözleri ve karakterleriyle kıssayı parlatmayı tercih ediyor. 2012’de yarattığı ve altı dönem boyunca bir jenerasyonun his haritasını çizen Girls’ten sonra, yeni Netflix dizisi Too Much ile farklı bir sayfa açıyor. Daha olgun, daha yumuşak ancak hâlâ o tanıdık “fazlalık” hissiyle…
10 kısımlık romantik güldürü Too Much, ismini hem söz oyunu barındıran hem de kültürel kodlara dokunan bir yerden alıyor: Amerika’da “too much” olmak fazlalık, hatta birçok vakit bir kusur. Ancak Londra’da bu tabir, tam bilakis, olumlu bir mana taşıyor: Kendine has, özgün, hatta tam da olması gerektiği üzere ve hatta fazlası olmak. Dunham, işte tam bu mana kaymasının müsaadeden giderek, yeni dizisinde “fazla” olmanın hoşluğunu anlatıyor.
Lena Dunham’ın yeni dizisi “Too Much”, bize hem geçmişi hatırlatıyor hem de bugünün duygusal karmaşasında bir tıp yol haritası sunuyor. Kimi vakit fazla, kimi vakit iç burkan derecede samimi, ve tam da bu yüzden etkileyici.
Elbette Girls ile kıyaslamamak imkânsız. Çünkü Girls, Lena Dunham’ın 26 yaşında yazdığı ve oynadığı; New York’ta yaşayan dört genç bayanın öyküsüyle bir kuşağın hislerine dokunduğu kült diziydi. Daha birinci kısımda Hannah’nın söylediği o ikonik replik hâlâ akıllarda: “I think I may be the voice of my generation. Or at least a voice of a generation.” Too Much ise artık bu “kuşağın sesi” olma argümanını bırakmış bir anlatıcıdan geliyor. Daha çok, bir bayanın hayatına, geçmişine ve hayal kırıklıklarına odaklanan, daha şahsî bir anlatı bu. Başrolde Lena yok lakin sesi her yerde.
Jess (Meg Stalter), New York’ta yaşayan bir televizyon müellifi. Kalbi yeni kırılmış, erkek arkadaşı onu bir influencer’la (Emily Ratajkowski canlandırıyor) aldatmış. Bu yıkımın akabinde Londra’ya taşınıyor ve burada Felix (Will Sharpe) isminde, kaotik, duygusal yükü oldukça dolu bir müzisyenle tanışıyor. Alakaları birinci bakışta süratli başlıyor, fakat ilerledikçe iki karakterin travmaları, bağlanma kaygıları, kırıklıkları da su yüzüne çıkıyor. Birlikte müzik dinledikleri sahneler, karışık kasetler, walkman’ler… Tüm o nostaljik ayrıntılar yalnızca dekor değil; öykünün tam da ruhunu yansıtıyor. Dizi, romantik güldürü kalıplarının dışına çıkmadan, onları yine şekillendiriyor. Jess’in her gün eski sevgilisinin yeni sevgilisine hitaben görüntü çekmesi üzere ‘cringe’ lakin ziyadesiyle dürüst anlar, kıssayı klasik formüllerden ayırıyor. Bu sahneler bir yandan gülümsetirken, başka yandan izleyiciyi rahatsız eden bir duygusal açıklığa zorluyor, tam da Lena Dunham’ın yapmayı sevdiği üzere.
Evet, dizi kimi anlarda ‘too much’, ancak tıpkı vakitte tam da olması gerektiği üzere. İçten, dağınık, romantik ve kırılgan. Maket dekorlu dizilerin hâkim olduğu bir devirde, gerçek yerlerde çekilmiş, karakterlerine duygusal derinlik tanıyan bir romantik güldürü izlemek hakikaten âlâ hissettiriyor. Felix’in Jess’e karışık kaset yapması, kulaklıkla müzik dinletmesi, sessizce uzanıp yalnızca birlikte dinlemeleri… Bu sahneler, bugünün münasebetlerinde kaybolan samimiyetin birer yankısı üzere. Tahminen de bu yüzden diziyi izlerken sadece bir aşk kıssası değil, bir devir hissiyatını da izliyoruz.
Jess’in tarz lisanı de karakteri kadar özgün: anneanne gecelikleri, bebek yaka elbiseler, dev kurdeleler ve pastel tırnaklar… Köpeğini bile giydiren bu karakter, tarzını bir zırh üzere taşıyor. Kendine haslığıyla fazla, ancak hiç uydurma değil. Meg Stalter rolün altından büyük bir özgüvenle kalkıyor; Will Sharpe ise hem duygusal karmaşası hem utangaç karizmasıyla bir formda kalpleri çalıyor. Takımın geri kalanı da yıldızlarla dolu: Michael Zegen, Naomi Watts, Jessica Alba, Andrew Scott, Kit Harington, Stephen Fry, Rita Ora…
Too Much İngiltere Özel Gösterim Gecesi, Kaori Momoi, Adwoa Aboah, Andrew Scott, Dean-Charles Chapman, Rita Wilson, Oliver Nirenberg, Lena Dunham, Megan Stalter, Will Sharpe, Luis Felber, Leo Reich, Daisy Bevan, Janicza Bravo, Prasanna Puwanarajah, Adèle Exarchopoulos and Michael Zegen, Getty Images
Fakat tüm bu parlak isimlerle birlikte temel parlayan, Lena Dunham’ın kalemi ve mizahı oluyor. Dunham bu kere kendi iç dünyasından bir karakter canlandırmıyor; onun yerine Jess’in ablası Nora olarak küçük fakat dikkat cazip bir rolle karşımıza çıkıyor. Üstelik Nora’nın boşanmak üzere olduğu eski eşi, Girls’ten Andrew Rannells. Eski kozmosla kurulan bu küçük köprü, eski izleyicilere güzel bir selam oluyor.
Too Much, Lena Dunham’ın klasik duygusal kaoslarını daha olgun bir yerden anlatıyor. “Fazla” hissetmenin, “fazla” istemenin ya da “fazla” konuşmanın bir eksiklik değil, gerçek hayattaki sıkışmışlıkların bir yansıması ve bağ kurmanın bir yolu olduğunu söylüyor. Jessica’nın seyahati, kendine ilişkin olan bu fazlalık hâlini bastırmak yerine ona sahip çıkmak üzerine. Bu da, romantik güldürülerin unuttuğu bir şeyi hatırlatıyor: Aşk, kusursuz olmaktan değil, kendini olduğun üzere göstermekten doğar. Too Much, romantik güldürüye hem hürmet duruşu hem de hafif bir meydan okuma. İçten, tuhaf, nostaljik lakin samimi. Girls sevenler için tanıdık, sevmeyenler için ise yeni bir başlangıç. Dunham ekrana geri döndü, ve onu, hislerimize ziyadesiyle düzgün gelen bu hâliyle izlemek, en az dizinin kendisi kadar hoş.
