New York seyahatimin en beklenmedik anı, hiç kuşkusuz sürpriz biçimde gelen Gucci Cruise 2027 davetiyesiydi. Defilenin lokasyonu saatler boyunca kapalı tutuldu; davetlilere sırf Times Square’e gelmeleri söylendi. Birçok insan şovun meydana yakın bir binada gerçekleşeceğini düşünüyordu. Otomobilden indiğimde ise asıl sürpriz ortaya çıktı: Defile rastgele bir binanın içinde değil, direkt kentin merkezinde gerçekleşiyordu. O gece Times Square’in kendisi bir Gucci setine dönüşmüştü.
Gucci Kreatif Yöneticisi Demna, Cruise 2027 koleksiyonunu sıradan bir defile olarak değil, markanın New York’la olan bağına dair bir manifesto üzere kurgulamıştı. Gucci’nin İtalya dışındaki birinci mağazasını 1953’te Fifth Avenue’de açmış olması bu gösterisi nostaljik bir geri dönüşten çok daha fazlasına dönüştürüyordu. Demna’nın tabiriyle bu bir “eve dönüş”tü ancak romantize edilmiş değil, bilakis kaotik, süratli, parlak ve ziyadesiyle görünür bir dönüş.
Gucci Cruise 2027, Launchmetrics Spotlight
Times Square seçimi de tam olarak bu yüzden kıymetliydi. Moda uzun vakittir “sessiz lüks” fikrine yaslanırken, Demna tam karşıtını yaptı: görünürlüğü büyüttü, logoları saklamadı, tüketim kültürünü perdelemek yerine direkt sahnenin merkezine yerleştirdi. Defile başlamadan evvel meydandaki dev ekranlarda dönen Gucci Acqua, Gucci Gym, Gucci Pets ya da Palazzo Gucci üzere gerçek ve yarı-kurgusal kampanyalar, moda ile reklam ortasındaki çizginin artık ne kadar bulanıklaştığını gösteriyordu. Kimileri gerçek eser kategorilerine dayanıyordu, kimileri büsbütün hayaliydi lakin zati bugün lüks tüketimin lisanı de bu gri alanda çalışıyor.
Gucci Cruise 2027, Launchmetrics Spotlight
Bu yüzden GucciCore fikri koleksiyonun en güçlü tarafıydı. Demna’nın “Muhtemelen şimdiye kadar yaptığım en ticari koleksiyon” dediği bu yaklaşım, modayı yine temel gardırop modülleri üzerinden düşünüyordu: düzgün kesilmiş bir trençkot, güçlü omuzlu bir palto, dar banker grup elbiseleri, deri ceketler, kalem etekler, düşük bel denimler. Lakin koleksiyonun göz alıcılığı sırf bu modüllerin kendisinde değildi, birebir vakitte onları taşıyan karakterlerdeydi. Defilede yürüyen modeller (Cindy Crawford, Tom Brady ve Paris Hilton gibi) hem bir casting çalışması hem de New York sokaklarının tarz haritası üzereydi. Ellerinde yoga matları, çiçek buketleri, telefonlar ya da oversized tote çantalar taşıyan modeller; uptown ile downtown ortasındaki o tanıdık New York tansiyonunu görünür kılıyordu.
Gucci Cruise 2027, Launchmetrics Spotlight
Demna’nın yıllardır sürdürdüğü “karakter çalışmaları” yaklaşımı burada daha rafine görünüyordu. Balenciaga devrinden tanıdığımız ironi hâlâ hissediliyordu. Bilhassa koleksiyonun Gucci’nin Tom Ford periyoduna gönderme yapan seksi ve keskin tarafı dikkat cazipti. Deri küçük etekler, ince kalem silüetler ve parlak gece görünümleri İtalyan ihtişamını Manhattan’ın sertliğiyle birleştiriyordu.
Gucci Cruise 2027, Launchmetrics Spotlight
Elbette şovun tesirini sadece kıyafetler yaratmadı. Times Square’in gündelik kaosu, korna sesleri, polis sirenleri, turist kalabalıkları, dev ekranların hiç durmayan ışığı, ön sırada oturan Kim Kardashian, Mariah Carey, Lindsay Lohan ve Willy Chavarria üzere isimler gösterinin bir modülüne dönüştü. Demna’nın yaptığı şey aslında bir modaevini steril bir defile atmosferinden çıkarıp direkt gerçek hayatın içine yerleştirmekti. Tahminen de bu yüzden gerçekle yapayın hudutlarının bulanık olduğu bu koleksiyon, son yıllardaki birçok “imaj odaklı” lüks şovdan daha gerçek hissettirdi.
Gucci Cruise 2027, Launchmetrics Spotlight
Gucci Cruise 2027, “zevkli bir kapsül gardırop” fikrini gerçek ile yapay ortasında sorgulayan bir koleksiyondu. Fazla parlak, fazla görünür, fazla ticariydi ve aslında anlatmak istediği şey de buydu. Demna, lüksün yapay tarafını gizlemek yerine onu büyütüp Times Square ekranlarına taşıdı.
Defilenin akabinde gece, Madison Avenue’daki tarihi bir malikanede devam etti. Lotte New York Palace’ın çabucak yanındaki 19. yüzyıldan kalma yapı, Bureau Betak tarafından büsbütün dönüştürülmüştü. “Gucci Mansion” olarak kurgulanan yer tıpkı anda bir sinema seti, özel üyeler kulübü ve sürreal bir Upper East Side ev partisi hissi veriyordu. Her oda farklı bir karaktere sahipti: tarot okumalarının yapıldığı kırmızı bir oda, canlı caz performanslarının gerçekleştiği bir oda, Gucci markalı ofis nesneleriyle doldurulmuş bir çalışma alanı, büsbütün kırmızı bir bir “basement club”, hatta bir Gucci Gym odası ve daha fazlası ünlü simalarla dolup taştı.
Aslında bu after party, Cruise 2027 koleksiyonunun anlattığı kıssayı devam ettiriyordu. Times Square’de gördüğümüz hiper-gerçek Gucci dünyası burada iç yer dizaynıyla birlikte daha şahsî bir forma bürünmüştü. Defilede kamusal alanda sergilenen “GucciCore”, malikanenin içinde bir hayat tarzına dönüşüyordu. Moda sırf giyilen bir şey değil, yaşanan, tüketilen ve tecrübelenen bir atmosfere evriliyordu.
Gecede her şey şuurlu biçimde biraz “fazla” hissettiriyordu. Lakin bu fazlalık ironik olmaktan çok stratejik görünüyordu. Demna, lüksün bugün sadece eser değil, tam ölçekli bir dünya satması gerektiğini çok düzgün biliyor. Gucci Mansion da tam olarak bunu yapıyordu: İnsanlara sadece bir koleksiyonun modülü olma değil, o dünyanın içinde yaşama hissi sunuyordu.
