Fotoğraflar: Instagram / @kyliejenner
Sosyal medya mecralarında karar verildi: Bu yıl, 2016’ya geri dönülüyor. TikTok’ta geri dönüş görüntüleri, Instagram’da VSCO filtreli fotoğraflar, Snapchat’in meşhur köpek filtresiyle çekilmiş anlamsız görüntüler ve 2010’ların hit müzikleri eşliğinde paylaşılan klipler… Çiçek taçlar, Pokémon Go, Musical.ly ve Ask.FM üzere kolektif internet anıları beklenmedik bir süratle geri dönüyor. Toplumsal medyanın farklı köşelerinde dolaşan bu nostaljik dalga, 2016’ya duyulan hasreti gösteriyor.
Peki neden? 2016 benim için New York’ta geçirdiğim bir yazdan, Tame Impala dinlediğim bir periyottan, üniversiteye hazırlanmaya başlamamdan, 15 Temmuz’dan, hülasa umuttan ve ümitsizlikten ibaretti. Birçok kişi için 2016 internetin hâlâ eğlenceli, biraz daha spontane ve doğal olduğu son yıldı. Algoritmaların şimdi her şeyi belirlemediği, akışların bu kadar steril ve hesaplı olmadığı bir periyottu. Viralliğin hâlâ kolektif bir tecrübe üzere hissettirdiği, herkesin birebir latifelere, tıpkı müziğe, birebir ana tıpkı anda reaksiyon verdiği bir vakitti.
2026’ya girmemizin çabucak akabinde yeni yılın birinci büyük trendi olarak ortaya çıkan bu “2016’ya dönüş” fikri, toplumsal medyada romantize edilen bir geçmiş anlatısı yaratıyor. Met Gala ayna selfie’leri, Kylie Jenner lip kit’leri, üçgen bikiniler ve “en düzgün yıl” ilan edilen bir dönem… Meğer 2016 Brexit, Trump’ın birinci başkanlığı, global krizler, terör hücumları ve kaybedilen ikonlarla da hatırlanıyor. Bugün 2016’yı idealize edenler, o yılın politik gerçeklerine değil, kültürel ruhuna odaklanıyor.
Geçmişi romantize ederek bugünden kaçmaya çalışmak işe fayda mı? Sanmam. 2026’da dünya daha sakin yahut daha umutlu değil, bilakis daha kesimli. Kültür de birebir biçimde. Ortak tecrübeler azalıyor, kolektif cümbüş duygusu silikleşiyor. 2016’nın bugün bu kadar özlenmesinin sebebi de tam olarak bu: Son “kitlesel kültür” anı olarak hatırlanması.
Moda dünyası için bu aslında tanıdık bir döngü. Her sene 10 yıl geriye dönmeye alışığız. 90’lar, Y2K derken artık sıra 2010’larda. Lakin problem, choker’ları ya da bomber ceketleri birebir geri getirmek değil. Sıkıntı, o devrin hissini anlamak.
2016 modası, merch’in gündelik tarza sızdığı, slip elbiselerin tişörtlerle kombinlendiği, kadifenin ve kapüşonluların yükseldiği bir periyottu. Kanye West’in merch’leri (ve Yeezy’ler) ya da Justin Bieber’ın turne hoodie’leri, modanın tanınan kültürle nasıl iç içe geçebileceğinin erken örnekleriydi. Bugün bu yaklaşım çok alışıldık. Oasis’in Adidas işbirliği ya da “Marty Supreme” cihanında gelişen merch anları, bu fikrin artık 2026’da sıradan olduğunun göstergeleri.
Ancak geçmişten alınacak ders estetikten çok daha derin: Cümbüş, özgünlük ve samimiyet özleniyor. Choker’lar tahminen geri dönmeyecek lakin vücut üzerinde taşınan, karakter katan aksesuarlar yine gündemde. Geçtiğimiz sene çantalara kayan odak bu sene vücuda geçecek. Broşlar, saç aksesuarları, şahsî ayrıntılar bu dönem ön planda. Beşerler tıpkı görünmekten sıkıldı. Erkek modasında da bu ferdî dokunuşlara alan açılıyor.
Tüm bunlar modanın ince bir çizgide yürüdüğünü gösteriyor. Nostalji güçlü bir araç lakin fazla tekrarlandığında yorucu. Yalnızca eskiyi yine üretmek, markaları yaratıcılıktan uzak ve tekrara düşmüş gösterecektir. Bugün gereksinim duyulan şey 2016’yı tekrar yaratmak değil, tahminen de onun ruhunu bugüne çeviri etmek. Zira özlenen şey yalnızca bir yıl değil. Özlenen, daha az cilalı, daha kolektif bir kültür hissi.
Belki de bu yüzden herkes yeni bir yıla girerken ileriye bakmak yerine geriye dönüyor. 2016 hakikaten mükemmel bir yıl mıydı? Tartışılır. Lakin beşerler için umut hissinin hâlâ mümkün göründüğü son anlardan biriydi tahminen de.
Tahminen de bütün bu nostaljinin sebebi bu. Bugünün süratli dünya döngüsünde moda ve kültürün tekrar biraz özgün ve özgür olmasını diliyoruz.
