Jonathan Anderson, JW Anderson İlkbahar/Yaz 2027 koleksiyonunu tanımlarken vizyonunu belirten bir seçim yapıyor: “Kürasyon”u markanın temel yaratıcı aracı olarak konumlandırıyor. Kökeni Latince *curare* fiiline, yani “özen göstermek” ve “bakım vermek” manalarına uzanan bu kavram, dönemin sadece çıkış noktası değil, birebir vakitte markanın genel yaklaşımı olarak karşımıza çıkıyor.
Defile yerine Heikki Kaski tarafından fotoğraflanan bir lookbook aracılığıyla sunulan koleksiyon, Hella Keck’in tasarladığı dalgalar, köpükler ve kıyıya vuran objelerle çevrili teatral bir deniz görüntüsünde hayat buluyor. Bu sahne, Anderson’ın yaratıcı kozmosuna dair güçlü bir metafor niteliğinde. Kıyıya vuran her nesne, her giysi ve her karakter şuurlu bir seçimin sonucu olarak yerleştirilmiş görünüyor. Dönemin öne çıkan kesimleri ortasında yine yorumlanan katlamalı pantolonlar ve burgu ayrıntılı denim pantolonlar yer alırken, koleksiyon genelinde geçmişten gelen fikirlerin yeni bağlamlar içinde yine ele alındığı hissediliyor.
Zanaat ve lokal üretim kültürü ise koleksiyonun en güçlü desteklerinden biri. Donegal yününden örülen trikolar yabani çiçekler ve otlarla işlenirken, markanın imza örgüleri klasik İrlanda kırsal peyzajından ilham alıyor. İskoçya’nın Sanquhar bölgesindeki Fair Isle örgü geleneğinden alınan sincap motifi ve Johnstons of Elgin işbirliğiyle hazırlanan dış giysi kesimleri da bu anlatıyı destekliyor. Lakin Anderson’ın yaklaşımını güçlü kılan nokta, bu folklorik referansları nostaljik bir romantizme teslim etmek yerine şimdiki ve canlı bir görsel lisana dönüştürmesi. El personelliği burada üretimin kendisini kutlayan çağdaş bir söz biçimi olarak karşımıza çıkıyor.
Bu koleksiyonda kıyafetler kadar kıyafetlerin gerisindeki beşerler da öne çıkıyor. Anderson’ın uzun müddettir sürdürdüğü yaratıcı kürasyon anlayışı, bu sezon cast seçimlerinde daha görünür hale geliyor. Sanat koleksiyoncusu Ivor Braka, seramik sanatkarı Akiko Hirai, oyuncu ve model Dree Hemingway, rock yıldızı Iggy Pop ve sanat tarihçisi Dr. James Fox gibi isimler, koleksiyonun görsel anlatısının bir modülü olarak yer alıyor. Buradaki insanların hepsinin bir kıssası, bir birikimi ve kimliği var. Anderson’ın hedefi da sırf kıyafetleri öne çıkarmak değil; üretim, niyet ve yaratıcılık etrafında şekillenen bir topluluğu görünür kılmak.
Bu durum, markanın son devirde benimsediği yaklaşımla da paralellik taşıyor. JW Anderson’ın daha seçici, daha direkt ve kürasyon odaklı bir üretim ritmine yönelmesi sırf ticari bir problem değil. Tersine, koleksiyonun estetik lisanı de bu kanıyı destekliyor. Her kesim, rastlantısal bir tüketim objesinden çok ferdî bir keşfin sonucu üzere görünüyor, gerisindeki kürasyon net bir formda okunabiliyor.
Moda sanayisinin sürat, daima yenilik ve görünürlük baskısıyla hareket ettiği bir periyotta Anderson farklı bir teklif sunuyor. Giysileri, nesneleri, sanatkarları ve işbirliklerini tıpkı yaratıcı yörüngede buluşturan bu yaklaşım, koleksiyona sakin ve güçlü bir karakter kazandırıyor.
