Türkiye televizyon ve sinema dünyasında iz bırakan, hafızalara kazınan birçok unutulmaz kıssanın gerisinde onun güçlü imzası var. “Vatanım Sensin” ile geniş kitlelere ulaşan, “Zeytin Ağacı” ile seyircileri kendi iç dünyalarına da döndüren Nuran Cihan Şit, 20 yılı aşkın senaristlik serüveninde beşere dair her ayrıntısı ihtimamla işleyerek dokunaklı ve etkileyici öyküler yaratıyor. Onun kaleminden sadece sahneler değil; dostluklar, kayıplar, düzgünleşme arayışları ve hayatın küçük ancak çarpıcı anları hayat buluyor.

Bu söyleşide, onun öykü anlatma tutkusunun köklerine, ilham kaynaklarına ve senaryo dünyasının derinliklerine samimi bir seyahat yapıyoruz.

Senaristlik serüveniniz nasıl başladı? Birinci ne vakit “ben öyküler anlatacağım” dediniz?
Okuma yazma öğrendiğimden beri yazmayı çok severdim. Şiirler, kompozisyonlar derken 8 yaşımda roman yazmaya çalıştığımı hatırlıyorum. Akabinde birkaç yıllık bir oyunculuk serüvenim oldu; çocuk oyuncu olarak ekranlarda yer almaya başladım. O vakit, izlemeyi sevdiğim sinema ve dizilerin ardında bir takım ve bir senaryo müellifi olduğunu fark ettim. O an itibariyle mesleğimi seçmiştim.

Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema-TV kısmını kazandığımda direktör olma gayem vardı; fakat vakit içinde bu gaye senaryo yazarlığına evrildi. “Ben kıssalar anlatacağım” üzere bir tezim ya da maksadım hiç olmadı. Lakin anlatmaya kıymet öykülere şahit olmak, bir kederi ya da coşkuyu, diğerleriyle paylaşmak istediğim his ve durumları sinema aracılığıyla söz etme isteği, beni bu işe iten temel dürtüydü. Hayatın gizemlerine, acı-tatlı tecrübelerin gerisindeki manası keşfetmeye düşkün biriyim. Senaryo müellifliği, bu ilgimi bir ömür biçimine dönüştürmenin yolu oldu.

“
“Her karakterle duygusal bağ kurmaya çalışırım, aksi takdirde onu yazamam.”

Hikâyelerinizi oluştururken sizi en çok ne besler: Kitaplar mı, beşerler mı, sokaklar mı?
Her şey ve hepsi. Bağ kurabildiğim rastgele bir duyguya, karaktere ya da duruma tutunup, sebep-sonuç bağlarını takip ettiğimde ortaya beni heyecanlandıran ve diğerlerini da ilgilendireceğini düşündüğüm bir öykü çıkıyorsa, onun peşine düşerim. Bu hayatta her bireyin, hatta her canlının çok değerli ve biricik bir öyküsü olduğuna inanıyorum.

Bazen bir sohbet, bazen bir kitap paragrafı, bir haber başlığı ya da nereden geldiğini bilmediğim bir imgenin, bir cümlenin peşine düşerek kurarım kıssa dünyamı. Burada kıymetli olan, havada uçuşan fikirlerden hangisini alıp, onu ekran seyahatine taşıyacak vakti, emeği ve eforu adayacağımı seçmek. O kıssanın bana ve izleyiciye ne tabir edeceğini tartmak, artık bir refleks haline geldi.

Netflix, Zeytin Ağacı

Bir projeye başlarken birinci neyi düşünürsünüz? Karakter mi, atmosfer mi, çatışma mı?
Her şeyden evvel projenin hissini düşünürüm. “Bu öykü bana, oynayana, izleyene nasıl hissettirecek? Nasıl bir seyahat olacak? Neyi keşfedecek, neyi sorgulayacak, neye farklı bir pencereden bakmamızı sağlayacak?” sorularını sorarım.

20 yıldır bu işi yapıyorum. Bütün zorluklarına karşın hâlâ aşkla sürdürmemi sağlayan şey, sinema ve dizilerin farklı coğrafyaları, kültürleri ortak bir his dünyasında buluşturma ihtimali. Kıssa kurmanın en büyülü tarafıysa, başlarken nereye varacağını tam olarak bilmemek. Başımda birden fazla vakit bir final olsa da, yolda bunun yolda değiştiğini ve karakterlerin kendi seyahatleri olan bağımsız bireylere dönüştüklerini şaşkınlıkla fark ediyorum.

“Vatanım Sensin” üzere çok ses getiren işlerde izleyiciyle duygusal bağ kurmayı nasıl başarıyorsunuz?
İzleyiciyle bağ kuramadığımızda yazdıklarımızın bir manası olmuyor. İnsani durumlara ve hislere temas ettiğimizde, beşerler o kıssanın içinde yer alabiliyor. Bunun bir formülü var mı emin değilim; lakin sahiden inanmadığım, beni heyecanlandırmayan, manalı bulmadığım hiçbir şeyi yazmamaya itina gösteriyorum. Kendim inanmadığım bir dünyayı seyircinin önüne koymam.

“
“Kafamda birçok vakit bir final olsa da, yolda bunun yolda değiştiğini ve karakterlerin kendi seyahatleri olan bağımsız bireylere dönüştüklerini şaşkınlıkla fark ediyorum.”

“Zeytin Ağacı” birinci defa ‘aile dizilimi’ kavramını merkeze alarak izleyicide derin bir sorgulama yarattı. Bu fikre nasıl ulaştınız? Yazarken kendi geçmişinizle yüzleştiğiniz anlar oldu mu?
Aile dizilimiyle birinci kere 2017’de tanıştım. Bir hikâyeci olarak bu tecrübesi projeye taşımak beni çok heyecanlandırdı; lakin güç ve hassas bir mevzuydu. Üç-dört yıl süren araştırma, tecrübe ve hazmetme sürecinin akabinde, aile dizilimini bir bayan dostluğu kıssası içinde ele almaya karar verdim.

Yazarken kendi aileme ve atalarıma dair hiç bilmediğim öyküler öğrendim. Aslında yazdığım her şeyin bilinçdışı bir formda ferdî tarihimle ilgisi olduğunu bu projede ağır olarak hissettim. Babamı kanserden kaybettikten sonra doğdu “Zeytin Ağacı”. Bu, benim kabullenme, güzelleşme ve babamı onurlandırma isteğimin bir eseriydi. Beş yıl sonra bunu daha net görebiliyorum.

Kaleminizden çıkan karakterlerle duygusal bağ kurar mısınız?
Her karakterle duygusal bağ kurmaya çalışırım, aksi takdirde onu yazamam. “Zeytin Ağacı”nın karakterleri şu an en çok yoğunlaştığım için benim için farklı bir yerde. Yazdığım sahneler sette ete kemiğe bürünmeye başladığında, monitör başında gözlerimin dolduğu çok olur. Bu süreç benim için de güzelleştirici.

Yazarken sizi en çok zorlayan şey nedir?
En zorlayıcı şey, yazdıklarımın öbürleri için ne söz edeceğini evvelce bilememek. Bu yüzden güvendiğim insanlara yazdıklarımı kesinlikle okutur, fikirlerini alırım. Eşim, menajerim, yakın dostlarım birinci izleyicimdir. Zira ben yazdığım şeye güvenmiyorsam, diğerlerini ikna etmem mümkün olmaz.

Senaryo müellifliği, yüzlerce insanın çalışacağı, milyonların izleyeceği bir işin temelini atmaktır. Bunun sorumluluğunu her vakit hissederim.

Vatanım Sensin

Yazarken olmazsa olmaz ritüelleriniz var mı?
Her vakit müzik dinlerim; bu bana bir ritim ve his akışı kazandırır. Masamda mum, çiçek olur; açıklığa bakan bir pencere kenarında, dikkat dağıtıcı ögelerden arınmış bir ortam yaratırım. Ancak deadline kelam mevzusuysa uçakta, hastane odasında, kafede, trende de yazabilirim.

Yazı masanızın üzerindeki vazgeçilmez üç şey nedir?
Kahve, mum ve taze çiçek.

Kendi hayatınızdan senaryoya sızan anlar oldu mu?
Her vakit. Eşim Barbaros, “Dikkat edin, Cihan bunu yazar” diye uyarır. Kayıt tutmak artık bir refleks; lakin yazarken hangi çekmeceden neyi çıkardığımı bilmeden müellifim. Anlattığınız bir olayın benzerini bir projemde görmeniz çok muhtemel.

Bir günü büsbütün kendinize ayırdığınızda ne yaparsınız?
Deniz kenarında bütün gün yüzerek, yürüyerek, gün batımında kulaklıkla müzik dinleyerek durabilirim. Hiçbir şey yapmadan durmak bana çok düzgün geliyor.

Sanatın öbür alanlarıyla alakanız nasıl?
Müzikle aram yeterlidir. Bir periyot saz çaldım, uzun mühlet piyano dersleri aldım. Yıllarca eşli danslar yaptım. Fotoğraf, şiir, edebiyat, mimari… Hepsi yaptığım işe katkı sağlıyor.

Henüz anlatmadığınız ancak içinde büyüttüğünüz bir kıssa var mı?
Evet. 12 yıldır içimde taşıdığım, roman olarak yazmak istediğim bir öykü var. Yakın etrafım “hadi artık” diye baskı yapıyor. Bu yıl tamamlamaya niyetliyim.