Tropik bir adanın hafif rüzgârı, gün batımının pastel tonları ve ustalıkla işlenmiş güçlü silüetler… Ryder Act, sırf bir moda markası değil, birebir vakitte bir öykü anlatıcısı. Kurucusu Kübra Demir’in vizyonu, tabiatın dinginliğini ve bayanın çok katmanlı ruhunu dizaynlara taşırken mahallî atölyelerin emeğini de görünür kılıyor.

Island Reverie koleksiyonu ise tropik bir hayali modanın lisanıyla yine yorumlarken vakitsiz, sürdürülebilir ve karakterli bir estetik yaratıyor. Bu hayalin arkasındaki ilham kaynaklarını, yaratım sürecini ve Ryder Act’i, Kübra Demir’den dinliyoruz.

“Island Reverie” koleksiyonunda gün batımının renkleriyle tropikal bir kıssa anlatıyorsunuz. Bu düşsel adanın atmosferini yaratırken sizi en çok etkileyen his ya da an neydi?
Beni en çok etkileyen, tabiatla kurduğum o sade ancak derin bağ oldu. Güneşin batarken gökyüzünü yavaşça renklendirdiği, vaktin biraz yavaşladığı o anlar… Orada, hiçbir şeyi zorlamadan yalnızca var olma hâli var. Island Reverie’yi oluştururken bu hissi kumaşa, forma ve dokuya dönüştürmek istedim. Doğal, renkli, zamansız… Koleksiyon, tabiattan ilham alan yalın fakat renkli bir zarafet taşıyor. Tropik bir hayalden doğuyor, lakin anlatımı bugüne ilişkin. Bu yüzden hem vakitsiz, hem içten, hem de sorumlu. Her kesim vücuda ve ruha canlılık sunarken, doğal kumaşları ve şık ayrıntılarıyla giyene özgürlük hissi veriyor.

Benim için bu koleksiyon yalnızca estetik değil, bir hissin sözü. Dış dünyanın suratından uzaklaşıp kendi ritmini duymayı hatırlatan bir davet gibi… Hafif lakin derin, sade fakat karakterli.

“
“Bu koleksiyondan bir tasarım giyen bayanın, kendiyle tekrar buluştuğunu hissetmesini istiyorum.”

Koleksiyon pastel tonlarla yumuşak bir estetik sunsa da güçlü silüetlerle istikrar kuruyor. Sizce bu zıtlık bugünün kadınıyla nasıl bir bağ kuruyor?
Aslında bu, “zıtlık” üzere görünse de bana nazaran bugünün bayanının gerçek hâli. Zira artık bayanlar sırf güçlü görünmeye çalışmıyor; yumuşaklığını, hissini, kırılganlığını da sahipleniyor. Ben de koleksiyonu oluştururken bu hâli yansıtmaya çalıştım.

Pastel tonlar, dinginlik, sadeleşme ve içsel huzur hissi yaratıyor. Fakat o hissin içinde, kararlı ve kendinden emin silüetlerle durmak istedim. Zira biz tam da böyleyiz; narin ancak sağlam, sezgisel lakin net, sade lakin karakterli… Bence bu istikrar yalnızca estetik bir tercih değil, bir duruş. Koleksiyondaki her kesim, giyenin hem içinde düzgün hissedeceği hem de alanını tutan ve hudutlarını bilen bir zarafeti taşıyor.

Ryder Act’te bana en ilham veren şey, bu içsel çelişkilerin aslında bir bütün olduğunu fark etmek. Bayanlar artık bir kutuya sığmak istemiyor, ne yalnızca yumuşak, ne yalnızca güçlü olmak istiyorlar. İkisinin de mümkün olduğunu hissettiren modüller yaratmak istedim. Kendinle barışık lakin tezli, sakin lakin unutulmaz bir güçle.

İnci ve fırfır üzere feminen ayrıntılar koleksiyona şık bir dokunuş katıyor. Bu ayrıntıların dizaynlarda görünür olmasının gerisinde nasıl bir kıssa var?
Benim için ayrıntılar, hissin lisana geldiği yer. İnci de fırfır da birinci bakışta narin, şık ve feminen görünse de aslında çok güçlü bir anlatı barındırıyor. İnci, vakitle oluşan, sabırla büyüyen ve sonunda kendi ışıltısını bulan bir varlık. Fırfır ise hareketli, özgür, akışkan… Tıpkı bayanların iç dünyası üzere hem hassas hem güçlü, hem sade hem katmanlı. Bu ayrıntıları koleksiyona yerleştirirken bayanların içsel dünyasına bir alan açmak istedim. Artık sorun yalnızca “giyinmek” değil, giydiğimiz şeyle kendimizi tabir etmek ve hislerimize alan açmak istiyoruz. Bir elbisenin ucundaki fırfır, bir gömleğin yakasındaki inci, tahminen dışarıdan küçük bir dokunuş üzere görünür lakin içinde taşıdığı mana çok daha derin. Kırılganlığı saklamayan ancak onu bir güce dönüştüren bir duruş üzere…

Ryder Act için bu ayrıntılar yalnızca süs değil; bir öykü anlatma biçimi. Her modülün, giyenin öyküsüne dokunmasını, onunla birlikte hareket etmesini istiyorum. Bu yüzden feminen dokunuşlar koleksiyonda görünür ancak asla abartılı değil. Şık lakin kendinden emin, tıpkı bu koleksiyonu taşıyan bayanlar üzere.

“
“Bu koleksiyondan bir tasarım giyen bayanın, kendiyle tekrar buluştuğunu hissetmesini istiyorum.”

Sürdürülebilirlik koleksiyonun değerli bir modülü. Sizce moda, bir hayal dünyası kurarken tıpkı vakitte sorumluluk alabilir mi?
Moda artık yalnızca bir hayal değil, tıpkı vakitte bir sorumluluk alanı. Eskisi üzere sadece estetik yaratmak, yalnızca “güzel” olanı sunmak kâfi değil. Artık nasıl yaşadığımız kadar, nasıl ürettiğimizden de sorumluyuz.
Benim için moda, hayal kurmanın en özgür yolu fakat bu hayali kurarken dünyayı görmezden gelemem.
Kumaşın nereden geldiği, parçayı kimin ürettiği, üretim sürecinde nasıl bağlantılar kurulduğu; bunların hepsi koleksiyonun görünmeyen lakin en güçlü modülleri.

Ryder Act’te sürdürülebilirlik bir “trend” değil, işin özü. Üretimi köylere taşımak, bayan emeğini desteklemek, lokal zanaatla çağdaş tasarımı buluşturmak benim için yalnızca etik bir duruş değil; birebir vakitte dizaynın en ilham verici hâli. Zira inanıyorum ki moda, dünyayı güzelleştirebilecek bir alan olabilir. Lakin bu fakat şeffaflık, sorumluluk ve cüretle mümkün.

Hayal kurmak çok güzel… Lakin o hayalin sahiden bir bedeli olması için ayaklarının yere basması gerekiyor. Benim için sürdürülebilirlik tam olarak bu; toprağa değen, beşere dokunan ve vaktin ruhuyla birlikte var olan bir yaratım süreci. Ve biz bunu üretenle, giyenle, dokunanla birlikte yapabileceğimize inanıyoruz. Moda yalnızca hayal kurmamalı, geleceği de kurmalı.

Island Reverie koleksiyonu, bayan istihdamına dayalı üretim modeliyle ve mahallî iş birlikleriyle şekilleniyor. Birecik ve Kilis’teki bayanlarla yürüttüğünüz bu üretim sürecinin ayrıntılarını bizimle paylaşır mısınız? Bu seyahat sizin için ne söz ediyor?
Bu seyahat, benim için dizaynın çok ötesine geçti. Ryder Act’in ruhunu oluşturan en kıymetli şey, birlikte üretmek. Yalnızca bir fikirden değil; bayan emeğinden, el birliğinden ve gerçek bağlardan doğan bir üretim modeli kurmak istedim.

Birecik ve Kilis’te, GAP projesi kapsamında lokal bayan üreticilerle birebir çalışıyoruz. Kesimler büyük atölyelerde değil, köylerde, usta öğreticilerle ve el emeğiyle hazırlanıyor. Her biri kendi alanında ustalaşmış bayanlar -kimi nakışta, kimi kesimde, kimi elde dikişte… Koleksiyonun her evresini konuşarak ve ayrıntıları geliştirerek ilerliyoruz. Lakin bu yalnızca bir üretim süreci değil; karşılıklı inancın, hürmetin ve dayanışmanın olduğu bir alan. Atölyeler, yalnızca dikiş makinelerinin çalıştığı yerler değil; bir ortaya geldiğimiz, birbirimizi duyduğumuz, birlikte dönüştüğümüz yerler. Island Reverie koleksiyonunun dokusunda bu bayanların kıssaları, elleri ve kalpleri var. Ve bu benim için tarifsiz bir şey. Zira bu yola çıkarken tek hayalim, tasarımı yalnızca “yaratmak” değil; tıpkı vakitte “birleştirmek” üzerine kurmaktı.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu çok net görüyorum: En güçlü koleksiyonlar yalnızca kumaştan değil; itimat, kalp ve birlikte örülüyor.

“
“Üretimi köylere taşımak, bayan emeğini desteklemek, lokal zanaatla çağdaş tasarımı buluşturmak, benim için yalnızca etik bir duruş değil; tıpkı vakitte dizaynın en ilham verici hâli”

Bu koleksiyonu giyen birinin kendini nasıl hissetmesini hayal ediyorsunuz? “Island Reverie” ruhunu üzerimizde taşımak bize ne katmalı?
Bu koleksiyondan bir tasarım giyen bayanın, kendiyle tekrar buluştuğunu hissetmesini istiyorum. Özgür, hafif lakin birebir vakitte kendinden emin hissetsin. Island Reverie bir yer değil, bir hâl. Dünyanın gürültüsünden biraz uzaklaşıp, kendi ritmini duyabildiğin o özel hale bürünsün istiyorum.

Tasarımlarımda, kesimlerin hafifliğiyle vücuda, doğal dokularıyla ruha düzgün gelen bir tesir yaratmak istedim. Ne çok argümanlı ne de silik -sadece olduğu üzere, gerçek bir duruş. Bu koleksiyonu giyen bayan, rahat’tan daha fazlasını hissetsin; kendine alan açan, seni hatırlatan bir his varolsun. O yüzden Island Reverie, yalnızca bir tatil hayali değil; günlük hayatın içinde bile kendine ilişkin kalabildiği bir alanı yansıtıyor. Ve tahminen de en çok şunu unutmamayı hatırlatıyor: kendinle olduğun hâlin hoşluğunu…

Galataport’taki yeni mağazanızda yoga stüdyosu, yaratıcı atölyeler ve moda modülleriyle çok katmanlı bir tecrübe sunuyorsunuz. Bu yerin kurgusu nasıl ortaya çıktı, hangi gereksinimlere ve hayallere cevap veriyor?
Bu yeri yalnızca bir mağaza olarak kurgulamadım. Benim için burası bir buluşma alanı… Ruhla, vücutla ve yaratımla bağ kurabileceğimiz, çok katmanlı bir tecrübe sunan bir yer. Moda kesimleri, yoga stüdyosu ve atölyeler bir ortada zira hayatımda da bu üç alan birbirinden hiç ayrılmadı.

Yoga, benim içime dönme alanım; tasarım, dışa açılma hâlim; atölyeler ise paylaşma biçimim. Galataport’taki bu alan da tam olarak bu akıştan doğdu. Burada yalnızca alışveriş yapmıyorsun; nefes alıyor, üretiyor, ilham buluyorsun. Gelen herkesin kendi ritmiyle bağ kurabileceği ve kendini hatırlayabileceği bir alan yaratmak istedim; bBedeninle, emeğinle ve sezginle birebir anda var olabileceğin bir atmosfer…

Hayalim, hem fizikî hem duygusal olarak “rahat” hissedebileceğimiz, sade lakin derinlikli bir yer yaratmaktı. Ve sanırım artık sahiden bu türlü bir yerimiz var.