“Hamnet”, şimdi Oscar adaylıkları açıklanmadan evvel bile ivmesi yüksek bir projeydi. Chloé Zhao’nun “Nomadland”deki başarısı, ödüllü sinemaların cast’ında sıklıkla gördüğümüz Paul Mescal ve Jessie Buckley’le birleşince projenin görsel olarak tatmin edici bir sinema olacağını öngörmek güç değil. Lakin “Hamnet” bundan çok daha fazlası. Maggie O’Farrell’ın birebir isimli romanından uyarlanan sinemayla birlikte yas kavramı ve kayıpların yönetilme formları bize farklı bakış açılarından anlatılar sunuyor.

Jessie Buckley’nin hayat verdiği Agnes, kendini tabiatla tamamlayan, hayata karşı motivasyonunu tabiattan alan, tutkulu, mert ve güçlü bir bayan örneği. Paul Mescal’in canlandırdığı William ise yazmak, üretmek, hatta yalnızca üretmek isteyen genç bir erkek. Bu ikilinin aşkını kısa müddet içinde iliklerimizde hissedebildik. Süratli başlayan aşkların kısa sürmesinin bilakis sinemadaki bağın gerçekliği çok farklı istikametlerden kendini basitçe gösterebiliyor.

Hamnet

İki kişi ortasındaki kimya ve bağın üçüncü şahsa görünmezliğinden midir bilinmez bu memnun aile tablosunu Zhao’nun yüksek sinematografik evreninden görmek bize bu tutkulu aşkın hayattaki en kıymetli hislerden biri olduğunu gösterdi. Bahsettiğimiz bağ azımsanacak cinsten değil, o denli ki Agnes, William’ın babasından uzaklaşması için onun Londra’ya taşınması gerektiğini düşünüyor. Bu bahiste olabilecek en tutkulu biçimde aksiyonlar alıyor ve bize gerçek bir bağın bencillikten çok uzak bir noktada konumlandığını tekrar tekrar hatırlatıyor. William ise bu karar konusunda heyecanlı lakin ailesine olabilecek en âlâ geleceği vermek için sorumluluklarının da farkında. Bilhassa doğan birinci kız çocuğu Susanna’dan sonra daha da farkında. Hem de Agnes’in ikinci çocuğunu taşıdığını öğrendiğinde.

Agnes’in Susanna’dan sonraki doğum süreci ise metaforik noktadan ele alınıyor. Kendini ormanda büyük ağaçların kolları altında doğuma hazırlayan Agnes karakteri burada gücünü tabiattan alıyor. Lakin köyde oluşan problemlerden ötürü doğumunu konutta yapmak zorunda kalıyor. Hem de ikiz beklediğini bilmeden. Judith ve Hamnet’in doğuşuyla William’ın mesleği gittikçe yükselişe geçiyor. Erkek deha mitinin gerisindeki görünmez emeğe farklı ve çağdaş bir okuma sunan sinema ikinci yarıda Hamnet’in beklenmedik vefatıyla birlikte farklı bir tarafa gidiyor.

Hamnet

Agnes’in William’dan uzak, tüm yas sürecini tek başına üstlenmesi birinci başta başlarda haksızlık üzere çınlasa da bağlara dair “bir ikidir” cümlesini hatırlatıyor. O denli ki bu noktada yas sürecinin her şeyden bağımsız şahsiliğini ve acının yadsınamaz kişiselliğine odaklanırken buluyoruz kendimizi. William yasını üretim sürecinin bir modülüne dönüştürürken, acıdan korkmuyor hatta o acıyı iliklerine kadar hissediyor. Yalnızca bunu normatif aksiyonlarla perform etmiyor. İçinde yaşadığı acının ve sürdürdüğü yasın büyüklüğü onu “Hamlet”i yazmaya itiyor.

Hamnet

Filmin his yoğunluğu çok yüksek olsa da seyirciye dejenere ya da suistimal edilmiş bir his yüklemesi yapılmıyor. Son sahnelerde Agnes’in “Hamlet”i izlemeye gitmesiyle yasın kümülatif lakin birebir vakitte da paydaş kodları açıkça izleyiciye geçiriliyor. Agnes’in oğlunun kaybını gördüğündeki hisleri, kalabalığa yavaş yavaş dağılıyor. Bu noktada yas bir anda farklı biçim ve düzeylerde de olsa ortak bir yapıya dönüşüyor.

William’ın sanatının kaynağı olarak kayıp kavramını alması, öteki bir insanın hissettiği acıyı azaltır mı bilmiyoruz. Fakat “Hamnet”in bireylerin kayıp ve yas temalarını ele alma biçiminden, kişisellik, özgünlük ve hüznün umuda bir müddetliğine de olsa yaptığı kısa veda hakkında çağdaş bir anlatı olduğu konusunda eminiz.